Voorbeelden van narcistisch moeder-gedrag.

Narcistische moeder pleegt plagiaat op het werk van haar dochter.

Ik ken een vriend die een narcistische moeder heeft die voor een belangrijk stuk op het werk van haar dochter plagiaat pleegde.  Haar reactie was dat ze haar niet had gerealiseerd om het aan haar dochter te melden en dit te vermelden in het plagiaatwerk.

Ondanks het feit dat haar moeder haar had verteld dat de inspiratie voor het schrijven van het boek kwam van ideeën die voortkwamen uit gesprekken met haar dochter, wilde haar moeder zich er ook niet voor verontschuldigen.

Wat echter mijn vriendin het meest stoorde was dat haar narcistische moeder de belofte verbrak om haar zuster niet in conflicten tussen hen te betrekken.

Triangulatie is echter de meest gebruikte strategie van de grootste lafaards, kenmerkend voor een narcist.

Zelfs als ze daarna vertelde dat ze het niet meer zou doen, deed ze het opnieuw.

Hoe ze daarna nog kan leven met haarzelf, was voor mijn vriendin een raadsel.

Als je moeder begint met lachen als ze je straft is dit waarschijnlijk een vreselijk rolmodel in jouw opvoeding. Maar als je narcistische moeder daarna lachend zegt dat ze niet kan beloven dat ze het niet opnieuw zal verbreken, betekent het dat ze niet wil beseffen wat ze aanricht, dat is ziekelijk.

Maar goed, kinderen van narcistische ouders hebben geen rolmodel voor de opvoeding die ze willen geven aan hun kinderen later. En toch ben ik er van overtuigd dat ze kunnen slagen, als ze voldoende beseffen dat ze kunnen vlooien hebben van hun narcistische ouders.

Je leven heropbouwen.

Dikwijls bestaat je narcistisch ouder paar uit een vader van het grandioze type en een moeder van het passief-agressieve type.

Om zo’n duo te begrijpen kan het jaren duren vooraleer je uit een depressie kruipt en wijs geraakt uit je gevoelens, uit de leugens, uit de ziekelijke gevoelens.

Wat je moeilijk snapt in die periode dat je de puzzel nog niet hebt samengesteld is dat je narcistische ouders echt kunnen zijn zoals ze zijn. Je kunt echter pas je leven volledig heropbouwen wanneer je bent ontwaakt over deze realiteit.

Als je narcistische ouders geen zo’n subtiel duo zijn, is het misschien gemakkelijker om te ontwaken van deze nachtmerrie, hoewel het natuurlijk zeer hard is dat te verdragen als uw ouders zo hard zijn als een hamer en het allemaal op uw hoofd fysiek terecht komt.

Je hoeft je niet in het haar te krabben om het te begrijpen, het is overduidelijk wat hun leugens zijn, hun voortrekkerij, hun verbroken beloftes, het niet kennen van grenzen, hun vermaningen om de wandaden (zelfs al zijn dit incest aanrandingen of verkrachtingen, pedofiele daden enz.) van de vader te verbergen.

Analytische denkende kinderen over hun narcistische ouders.

Als je een analytisch denkvermogen hebt als kind, is dat feitelijk gemakkelijk te zien wanneer het zo brutaal gebeurt.

Zelfs als heel klein kind zal je dan al beseffen dat er iets heel verkeerd loopt. Wanneer je dan andere kinderen leert kennen en hoe hun moeders zijn en doen, dan word je dit niet zo gewoon, als minder analytisch denkende kinderen.

Maar op één of andere manier ga je je schuldig voelen. Waaraan heb jij zo’n ouders te danken, ga je al gauw denken en zul je het vreselijk vinden dat ieder meestal zijn ouders graag ziet, en jij niet, en daarom denken dat jij op één of andere manier verkeerd bent.

Een nog andere situatie is het wanneer je te doen hebt met een duidelijk narcistische moeder en een vader die op de vlucht slaat voor de narcistische moeder en zich meestal op zijn werk stort, en daardoor zeer afwezig is.

Dikwijls volgt dan ook op den duur een scheiding. Dan blijkt dat uw vader wel in staat is om een relatie op te bouwen en misschien kan je dan wel terecht als kind bij de grootouders.

Wellicht is dat een gemakkelijker situatie om van te genezen dan als beide ouders een narcistisch duo zijn.

Als de dysfunctionaliteit van het gezin zo openlijk is, dat je als kind dodelijk bang bent dan blijf je meestal zoveel mogelijk uit de buurt. Dan heb je geen discussies, en dan hebben ze ook niet echt weet van wie je bent.

Dan krijg je enkel  bevelen die je dient te gehoorzamen. Dan leek je thuissituatie meer op een concentratie kamp, waar de lijn tussen goed en kwaad van de kampleider duidelijk getrokken werd. Op het eerste zicht zien de subtiele spelletjes er voor de slachtoffers erger uit.

De dodelijke angst voor de narcistische ouder kan een grote tol betekenen op de gezondheid.

Je kan dan jaren met PTSS rondlopen zonder het te weten, omdat je het ‘gewoon’ geworden bent dergelijk stress niveau.

Zo’n kind kan dan weinig humor kennen, zal veel nadenken om te vermijden dat ze brutaal gedrag uitlokken (?), zal veel twijfels hebben over hun eigenwaarde omdat de sociale verwachtingen van kinderen tegenover hun ouders niet van toepassing zijn. (Alle moeders houden immers van hun kinderen wordt er steeds herhaald.)

Dikwijls gaan deze kinderen dan ook een huwelijk aan met een narcist dat ze haast niet overleven.

Als zo’n kind een analytisch vermogen heeft en toch een rolmodel gevonden heeft dat de kracht van gedisciplineerd leren heeft overgebracht, kan het wellicht eerder beslissen om de kwaadaardige realiteit onder ogen te zien dan te leven met een illusie.

Als je moeder vergeet om je te feliciteren wanneer je jouw PHD behaalt dan is het moeilijk om nog illusies te koesteren dat ze je graag ziet, dan blaast de realiteit jouw fantasie over je moeder op in je gezicht.

Dat kan natuurlijk ook met een vader. Zoals na nieuwjaar je vader tegenkomen in een winkel met een andere vrouw, en die loopt je strak voorbij zonder je ook maar een gelukkig nieuwjaar te wensen.

Zo’n negeren van het kind, zo’n neer praten op een kind kan een groot effect hebben. Je gaat wellicht moeite ondervinden om je eigen perceptie te vertrouwen dat zo’n gedrag geen liefde is maar jaloersheid omdat je in staat was resultaten te behalen zonder enige hulp van hen.

Na een tijdje sta je wellicht versteld dat ze zullen opscheppen over jou en dat ze krediet nemen voor de goede opvoeding die ze jou zouden gegeven hebben hoewel er geen cent van het kindergeld aan jou werd besteed.

Het zou me niet verwonderen dat zij met het studie -en kindergeld een sportmotor gekocht hebben of het aan een ander familie-lid gegeven hebben.

De woede omwille van de schade aangericht door de narcistische ouder gaat waarschijnlijk nooit overgaan omdat het zo wreed is.

De merktekens op je ziel en psyche ten gevolge van de trauma’s blijven bestaan.

Ik hoop dat mijn blogs over narcistische moeders je helpen om te zien dat er universele gedragspatronen kunnen waargenomen worden, en dat er veel kinderen zijn die dat meemaken en dat het een mythe is dat een familie je automatisch graag ziet.

Dat je niet de gek(ke) bent dat de familie van je wenst te maken. Dat ze wel schade hebben berokkend.

Ze kunnen je eerst negeren, om dan uiteindelijk jou neer te duwen als je geen plaats vindt om je te verbergen en uit hun zicht te blijven wat meestal voor hen betekent dat je ook uit hun denken bent.

Dit betekent dat veel narcistische kinderen in mijn tijd grote lezers werden, nu kunnen dit gamers worden of veel activiteit ontwikkelen op sociale media. We hadden in onze jeugd veel tijd om onze levens te vergelijken met wat we op film, televisie en in boeken vonden.

Het was niet gebruikelijk dat je hoorde dat ouders hun kinderen sloegen met lederen riemen. Het was wel duidelijk dat de meeste kinderen verzorgd haar hadden waar de narcistische ouders van een vriendin van mij niet toe kwamen.

Dat dikwijls kinderen van narcistische ouders ook nog met een verkeerde interpretatie van hun godsdienst rond de oren werden geslagen, maakt de meeste van deze kinderen erg sceptisch tegenover godsdienst.

De slagen werden altijd goed gepraat zoals dat  die het gevolg waren van niet onmiddellijk te verschijnen wanneer ze riepen, zelfs al was ze pas 7 jaar.

Wanneer mijn vriendin haar kat op deze manier zou behandelen dan zouden ze haar onmiddellijk naar een kinderpsychiater sturen. Dat de omgeving niet in greep had een grote impact op haar en hield haar enorm bezig.

Ik ben niet verbaasd dat een dochter die zo behandeld wordt boos blijft over de manier waarop ze werd behandeld.

Ik denk dat woede een gepaste emotie is in een dergelijke situatie, en zelfs gezond.

Als we niet boos en verontwaardigd zijn op de onrechtvaardige behandeling brengt die negatieve energie naar binnen en worden de kinderen van narcistische ouders hopeloos depressief.

Woede kan een krachtige motivator voor verandering zijn … terwijl depressie gewoon zichzelf voedt en er niets verandert.

Ja, kinderen van narcistische ouders zijn beschadigd door een dergelijke opvoeding en iedereen die dat bestrijdt zet gewoon vast in ontkenning. Maar het goede nieuws is dat als we een groot deel van deze schade vaststellen we de verlichting van herstel voelen wanneer we snel leren dat onze narcistische ouders de gekken waren, niet wij!

Deze vaststelling is één van de meest bevrijdende en helende realisaties waartoe we kunnen komen, geloof ik.

Het maakte natuurlijk erg verdrietig, als u weet dat een kind wordt geslagen van 3 jaar en wordt uitgehongerd. Een ouder die dat doet met een kind is een monster. En blijkbaar zijn er veel van hen die dat meemaken, want het is allemaal moeilijk te bewijzen, en preventief wordt er niet ingegrepen tot er heel erge dingen gebeuren.

Wat wordt er ondernomen als een kind gedurende maanden dat pas 1 jaar is, onder zijn gewichtscurve blijft? Zal iemand hen vertellen dat het cola te drinken krijgt en koeken als eten?

In weinig gevallen wordt zo’n ouder gestraft, omdat andere kinderen dan gaan ontkennen uit angst.

Kinderen maken dan stilzwijgend zo’n dingen mee, tot ze worden buiten geschopt als ze 18 jaar zijn.

Kinderen die worden geslagen als ze niet onmiddellijk reageren, waarmee ik bedoel dat het haast onmogelijk is dat ze binnen de seconde reageren, het klinkt irrationeel, maar dat irrationeel gedrag dient precies de machteloosheid van het kind aan te scherpen.

Degenen onder ons die vraatzuchtige lezers werden als een toevluchtsoord werden sterk analytisch en het terugtrekken in boeken op zeer jonge leeftijd om te leren over het leven en niet van je ouders bracht hen inzicht in ethiek en wat een liefdevolle behandeling was uit de literatuur.

Je kan jarenlang woede voelen om wat je is aangedaan, dat is niet zo slecht.

Want als je jouw moeder en jouw vader accepteert zou dat weleens kunnen betekenen dat je in een diepe depressie gaat.

Als je door zo’n depressie heen geraakt kan dan eindelijk geleidelijk van op enige afstand je evenwicht aanbreken met de situatie.

Dit kan betekenen dat je je verhouding met je ouders op een heel laag pitje zet en juist pro-forma met hun verjaardag en nieuwjaar een kaartje stuurt.

Een vriendin vertelde wanneer ze dat deed dat haar moeder hetzelfde begon te doen, maar er wel altijd voor zorgde dat die kaartjes te laat kwamen. Haar zussen melden dan dat haar moeder toch een goeie was gezien ze zogenaamd haar hand uitstak.

Ook ik gebruikte terug te trekken in boeken, op jonge leeftijd. Leren over het leven van boeken en niet van mijn ouders; leren over ethiek en liefdevolle behandeling (en het tegenovergestelde) uit de literatuur.

Als je begint met lezen in blogs over narcistische ouders zul je merken dat er velen te vinden zijn als de uwe, en dat je dus verre van alleen bent in je situatie en naarmate je vordert in je literatuur zul je merken dat je genezing vindt. Het is een constant werk.

Zo’n blog schrijven is dan ook net als een dagboek, maar je voelt dat er daardoor beweging komt, en dat je beweging veroorzaakt.

De beweging kan gebeuren in heel kleine passen zoals het voortaan niet meer naar familiebruiloften gaan. Dat kan betekenen dat je meer en meer prioriteit geeft aan je eigen behoeften en gevoelens.  Dat is dus stopt met je verplicht te voelen.

Moeders met persoonlijkheidsstoornissen werden vroeger anders genoemd.

Volgens de DSM V zou dat nu cluster B zijn. Een kwaadaardige narcist werd vroeger een psychopaat genoemd. Ook een therapeut in de jaren ’80 en in de beginjaren ’90 noemde toen een kwaadaardige narcistische persoonlijkheid stoornis een psychopathie.

Hoe meer je er over leest en over peinst hoe meer verdrongen herinneringen er boven gebaggerd worden.

Mijn vriendin vertelde me dat ze doodsbang voor haar moeder was als kind. Letterlijk dat ze in angst leefde. Kinderen die denken over het einde door de dood, dat kan heel volwassen klinken maar dat zijn nog steeds kleine kinderen. Die weten immers niet hoe ver iemand kan gaan met verwondingen, uithongeren en slaan zonder te doden.

Zelfs als de mishandelingen niet echt voor een buitenstaander levensbedreigend zijn, kan een klein kind dat niet weten, en kan dus heel eerlijk ontzettend bang zijn dat het slaan en uithongeren niet zou stoppen met het sterven als gevolg.

Het uithongeren van uw kinderen lijkt zo iets als een marginaal ding.

Het lijkt extreem egoïstisch. In werkelijkheid werd dit gedaan omdat de ouder sigaretten, bier, jurken en party’s zou kunnen frequenteren en dat had weinig te zien met wat de inkomsten waren die de ouder had.

Mijn vriendin vertelde dat haar narcistische moeder in plaats van gesneden lunch vlees te kopen, haar narcistische moeder “salami einden” van de broodjeszaak kocht (die anders worden weggegooid of werden gebruikt voor de bovenlaag van een pizza).

Ze kocht oud brood aan verminderde prijs en maakte melkpoeder (niet zo voedzaam als volle melk in die dagen – het was niet vet) en deed die melk in een normale fles zodat we het verschil niet zouden weten.

Haar narcistische moeder telde elk stukje fruit en we mochten een stuk per dag eten. Voor na school kreeg mijn broer een stuk brood met suiker op. Zij hield niet van extreem zoete dingen, dus zij at gewoon niets na school.

Aan tafel was het ook de narcistische moeder die de borden vulde, dus kreeg mijn vriendin wat haar moeder wilde dat ze op at, en de hoeveelheid dat haar moeder dat ze wilde eten.

Ze slaagde er altijd in om haar grote porties te geven van dat voedsel dat ze verachtte, zoals lever, en natuurlijk kleine porties van wat ze leuk vond. Haar eigen moeder maakte dan beweringen dat mijn vriendin allergisch was voor bepaalde dingen en ze daarom niet mocht eten, zoals met aardbeien waarvoor ze absoluut niet allergisch was.

Als kind had mijn vriendin steil haar. Maar haar moeder deed haar thuis permanenten. Vreselijk. Ze bakte haar haar, zodat het kroeshaar werd, dat ze niet meer kon kammen. Dan verplichte ze haar het te kammen wat een onmogelijke taak was voor kleine kinderen armen. Zij werd gestraft omdat ze er niet in slaagde haar haar zelf te kammen.

Ze genoot van dat soort straffen. Maar haar woede was erg vluchtig. Als die onderbroken werd door een telefoon kon ze zonder probleem overgaan van woede naar lief en lachen. Toen de telefoon gedaan was, kon haar moeder verder even woedend doen. Mijn vriendin was bang zoals van de dood, voor haar narcistische moeder.

Een vriendin heeft de laatste 15 jaar door kunnen brengen dankzij wat ze had geleerd in haar therapie. Langzaam had ze geleerd om alles te analyseren en er mee in het reine te komen met al de haat die gezaaid werd door de generaties heen in de familie.

Ze leerde dat ze niemand kan redden (uit haar familie) als ze niet gered willen worden, en dat het niet uitmaakt hoe goed je ook voor hen bent. Niets garandeert dat iemand goed voor je zal zijn in ruil voor het goed zijn voor hen. Het was een lange reis en ze weet dat ze in de goede richting gaat.

Zelfs als je moeder jou niet pestte met permanenten kan ze een kwaadaardig monster zijn in een ander verkapte vorm. Eigenlijk was het niet alleen pesten, haar narcistische moeder wist welke de onzin was dat die producten met haar haar zou doen.

Het werkte nooit. Alles deed dat haar kroezen, maar elkaar voor het begin van het schooljaar deed ze deze marteling opnieuw. Eerst moest ze uren stilzitten. Daarna rukte ze aan het haar. Daarna werd de hoofdhuid verbrand. Dan ontstonden de knopen. En dan werd het uitgerukt tijdens het kammen. Ze noemde haar rattenkop. Dat gebeurde elk jaar, en nooit had ze er iets van geleerd.

Andere narcistische moeders kunnen veel subtieler zijn, zoals het gewoon doen alsof je niet bestaat. Ze laten je altijd alleen spelen. Als je begint te praten ben je een probleemkind. Dan zeggen ze dat je niet het laatste woord moet willen hebben.

Ze kunnen je gewoon blijvend terroriseren door te zeggen dat je een aandacht zoekend apparaat bent.

Ik heb het hier niet over directe aandacht, maar over dingen als tandvullingen. Als een kind pijn heeft wordt dan gezegd dat het aandacht zoekt. Als ze zegt dat ze een bril nodig heeft omdat ze niet meer goed ziet, is dat ook aandacht zoeken.

Als je moet niezen kan dat door een narcistische moeder beschouwd worden als aandacht zoeken en niet het gevolg van een onbehandelde allergie.

Toen een vriendin 14 jaar was, had ze nog nooit een tandarts gezien. Ze kreeg wel de schuld voor vier gaten in haar gebit want dat zou het gevolg zijn van niet goed te poetsen. 10 jaar later had deze vriendin een miskraam op 5 maanden en ontwikkelde ze een infectie. Ze was voor 3 weken in intensief care en in coma. Ook dat bestempelde haar narcistische moeder als aandacht zoeken.

Ze kon ook brullen en fysiek geweld gebruiken om te krijgen wat ze wilde.

Elk kind moet worden geknuffeld, gekoesterd en geliefd, niet weg gezet als een hinderlijk object.

Een narcistische moeder wil echter een pop, dat ze in de kast kan zetten op een plank als ze geen zin heeft om te spelen.

Het is als een beschrijving van een monster, en ik voel diepe spijt dat een vriendin van mij daar door heen moest.

Wat was er mis met haar moeder?

Het klinkt als een sociopaat en het is een wonder dat deze persoon toch een goede vrouw is geworden met een hart ondanks wat ze meemaakte.

Soms kan het geruststellend werken als ze je moeder een sociopaat noemen, want dan krijg je het gevoel dat jij niet de gekke bent. Het is alsof iemand begrijpt hoe super gek zij was.

Alleen als je een zeer sterke innerlijke kern hebt kun je zo’n monster overleven zonder dat je er zelf één wordt. Uiteraard hoe langer je dat ondergaat hoe meer ernstige vlooien er onder je huid kruipen.

Wekelijks naar een therapeute gaan voor meerdere jaren kan werkelijk iemand doen veranderen. Haar moeder was een monster tot op de dag dat ze stierf.

De moeder van zijn vrouw is een narciste.

Bij een andere vriend wordt zijn huwelijk moeilijk gemaakt door toedoen van de moeder van zijn vrouw.  Als hij met zijn vrouw een conflict heeft vertelt ze dikwijls dat hij doet als haar moeder. Het lijkt alsof hij in een constant verliezende situatie zit, waar zijn vrouw ongelukkig is.

Op den duur zijn beiden niet meer in staat het goede te zien in elkaar. Zij heeft immers zo’n verdriet voor het hebben van een moeder die een narcist is. De verwachtingen die haar moeder niet inlost worden dan overgedragen op hem.

Het is duidelijk dat mijn vriend best zelf eerst naar een therapeut gaat, zodat hij op zijn eigen problemen kan werken. Wat hij echt moet weten is waarom hij aangetrokken werd door zijn vrouw, die mogelijks ook een narcist is, of minstens een paar sterke vlooien heeft.

Ik raad regelmatig begeleiding aan, want ik heb persoonlijke ervaring in hoe effectief het kan zijn voor een gemotiveerd persoon. Uitzoeken van je eigen problemen zal hem helpen betere manieren te vinden om te reageren op haar provocaties.

Daardoor kun je de uitbreiding van het probleem stopzetten. En ga jezelf niet in een paniek modus. Dan is er wellicht de kans dat zijn vrouw een handvat krijgt om haar verlatenheid te overwinnen.

Je kunt er niet vanuit gaan dat je andere mensen kan veranderen. Je kan alleen jezelf een beetje veranderen. Wanneer je je focus plaatst op het redden van anderen dan leid je je af van jou eigen problemen.

Ook adoptieouders kunnen ernstige narcistische gedragingen hebben.

Er is zowel een genetische als een opvoedingscomponent.  De manier van opvoeding kan je vlooien geven. Dus als je narcistische adoptieouders hebt betekent dat waarschijnlijk dat je geen narcist bent maar wellicht wel vlooien hebt.

Het is niet omdat adoptie ouders gescreend worden dat ze zich niet kunnen vermommen. Het is niet omdat ze een zekere thuisstudie moeten doen voor dat de adoptie kan beginnen dat ze dat niet kunnen passeren.

Helaas kunnen velen niet genezen zonder de hulp van een therapeut. De nalatenschap van de narcistische ouders kan heel groot zijn. Het is sterk aan te bevelen van iemand te vinden die u helpt om door de landmijnen te fietsen van de narcist.

Leren over narcistische persoonlijkheidsstoornis is relatief nieuw .

Maar het verkrijgen van enig inzicht in jouw kindertijd kan zowel troostend als gruwelijk zijn.

Als de verhalen die je hier leest erg vertrouwd klinken, is het best mogelijk dat je moeder op het spectrum van narcisme bevindt.

Stel dat je moeder je ’s nachts uit het bed sleept door aan je haren te trekken en je dan van de trap gooit en dat je vervolgens bij je vader gaat wonen. Als je haar dan terug ziet en ze doet alsof er niets is gebeurd en als je dat zegt dat ze dan zegt dan je een leugenaar bent en aandacht zoekt dan ben je haast zeker dat je moeder een narciste is. Als ze dan ook nog vriendelijk weet te doen tegen vreemden maar tegenover jou enkel irrationeel gedrag vertoond dan kun je haast zeker zijn.

Het gebeurt dat zo’n narcistische moeder tussen komt in de liefde van haar dochter, door bijvoorbeeld te vertellen dat hij veel beter kan krijgen, of door te vertellen dat het geen goede optie is om met haar dochter te trouwen.

In de periode voor mijn trouwdag kwam mijn schoonzus ons vertellen dat ze hoopte dat het ons laatste huwelijk zou zijn en mijn schoonmoeder bleek toch niet achter ons huwelijk te staan.

Niemand van haar familie wenste tijd vrij te maken voor ons trouwfeest.  Hoewel ze slechts een 6 km van ons huis woont is ze slechts een paar keer langs geweest. Dat was natuurlijk een duidelijk signaal naar de kinderen van mijn vrouw toe. Mijn vrouw vertelde me nog onlangs dat ze nog altijd het eerste compliment van haar moeder moet horen.

Wie wordt er niet chagrijnig met zo’n narcistische familie?

Als je probeert om je familie te geloven, zouden ze heel blij zijn, dat je niet meer weet en vergeten bent wat er allemaal is gebeurd. Uiteindelijk zouden ze je als afval weggooien.

Als je alles verder rationaliseert kun je soms denken dat hun narcistisch gedrag niets meer met jou te maken heeft en dat is een gevaarlijke plaats om te zijn, want dan zou je kunnen starten met eenzelfde gedrag te vertonen.

Denk je dat het uiteindelijk mogelijk is, je wonden voldoende te genezen?

Laat het me weten in de commentaren hieronder of op mijn Facebook Groep : Volwassen kinderen van narcistische ouders of op mijn Facebook profiel.

Johan Persyn

PS : Vindt u dit artikel interessant, leerrijk, controversieel, of hebt u eens kunnen glimlachen van herkenning en erkenning? Dan is een donatie, hoe bescheiden ook, een goed idee want dan kan ik voor meer van dit zorgen.

 

Aanverwante teksten

Kenmerken van narcistische moeders

Eigenschappen van narcistische moeders

voorbeelden van narcistische vaders

18 voorbeelden van narcistische vaders

de narcistische moeder is ernstig destructief

Ik ben, wat ik denk! / druk Heruitgave de kracht van affirmaties voor kinderen

Je kunt de realiteit van de narcist niet geloven.

Je kunt je leven helen werkboek

Het gebruiken van kinderen door de narcist.

Will I Ever Be Good Enough? Healing the Daughters of Narcissistic Mothers

Gebruik je innerlijke kracht

Advertenties

Bedankt, zoals altijd om aardig en creatief te zijn in uw reactie.