Waar zijn de Moederdag-kaarten voor moeders die niet van hun kinderen kunnen houden?

Traditionele Moederdag – kaarten kunnen sommigen verdriet berokkenen. Net als traditionele Vaderdag – kaarten.

– Het geluk van een kind begint in het hart van de moeder. (Phil Bosmans)

– Mama, je bent echt de allerbeste moeder o.i..

– Mijn moeder Staat altijd voor iedereen klaar, heeft super kracht, geeft de fijnste knuffels, heeft altijd een luisterend oor. Is mijn beste vriendin. Geeft onvoorwaardelijke liefde. Vergeeft en vergeet. Is de allerliefste moeder!!

– Een dikke zoen en mijn liefste lach, op deze Moederdag.

– Omdat God niet overal kon zijn, heeft hij de moeder geschapen.

– Mama, staat altijd voor mij klaar, leerde mij te zijn wie ik ben, geeft mij liefde en kracht, steunt mij als ik het nodig heb, houdt onvoorwaardelijk van mij. Lieve Mama, ik hou van jou.

Wat in deze blog verwoord wordt naar aanleiding van Moederdag kan evenzeer gelden voor Vaderdag, zoals er evenzeer narcistische vaders als moeders bestaan.

Het leven in een gezin verloopt niet op rozen.

Niemand is perfect, ook onze ouders niet, onze broers en zusters niet, en wijzelf zijn niet perfect, elk kind ook niet. Redenen genoeg om conflicten te doen ontstaan. Maar perfectie hoeft niet. Moederdag kaarten hoeven ook niet die perfectie uit te stralen, want dat is niet de realiteit waar de moeder voor staat. Sommige moeders besteden hun kind uit aan een au-pair, een kinderopvang, een instelling enz, waar de moederrol wordt overgenomen door een team. Ook voor die moeders is het moederdag.

Toch zijn er moeders die een persoonlijkheidsstoornis hebben. En er zijn moeders die slecht gedrag hebben, en nog juist niet in de gevangenis beland zijn, doordat ze hebben kunnen ontsnappen. Er zijn ook moeders die egoïstischer zijn dan anderen.

Dan zijn er ook de narcistische moeders.

Maar er zijn ook de narcistische dochters, die hun moeders van narcisme verwijten. Er zijn ook moeders die voor alles en iedereen een oplossing weten te vinden en er onder doorgaan. Gelukkig zijn er ook moeders en vaders die tussen al die moeilijke karaktertjes grenzen weten te trekken en zichzelf blijven.

Maar zou dat kunnen bestaan moeders die niet van hun kinderen kunnen houden?moederdag met narcistische moeder

Was je ongewenst? Niet gepland? Niet verwacht? Was het voor jouw moeder een teleurstelling om zwanger te zijn? Was het voor jouw moeders een teleurstelling dat jij er was? Kreeg je geen aandacht de eerste levensweken? Je werd niet gevoed, noch geknuffeld. Liet je moeder de zorg over aan anderen? Net in die intieme zorg ontstaat de band met het kind, en leert het kind op zichzelf te vertrouwen, ondervindt het geborgenheid en veiligheid en voelt zich geliefd. Een basis die in de eerste levensjaren van vitaal belang is voor de verdere ontwikkeling.

Later werd je ook verwaarloosd. Uren lag je te wenen zonder een troostend woord. Je had een beperking en er werd niet naar omgezien. Tegenover je broer en zuster werd je achteruit gestoken, minderwaardig behandeld en werd je als het domme wicht beschouwd. Je kreeg minder kansen.

Dan breekt weer de Moederdag en Vaderdag periode aan, en dan gaan we evalueren hoe onze ouders die rol hebben vervuld.

Waarschijnlijk naar best vermogen. Maar wat met die moeders die hun kind hebben verwaarloosd, die moeders die het ouderlijk gezag verloren zijn? Die moeders die niet naar hun kind om zien.

Helaas, ze maken geen kaarten voor veel van deze moeders.

Terwijl we door de rekken met Moederdag – kaarten bladeren, lezen we over een geïdealiseerde visie op het moederschap: moeders die hebben opgeofferd voor hun kinderen, die er altijd waren voor hun kinderen, die hun kinderen geliefd en gekoesterd hebben en die duidelijk maakten dat hun kinderen altijd eerst kwamen.

Natuurlijk zijn er ook moeders die aan die beschrijving beantwoorden, en waar de daden ook bij hun woorden gevoegd worden. Dus niet alleen dat ze respect eisen, omdat dit nu éénmaal past bij het imago dat ze ophangen. Maar die respect en gezag krijgen omdat ze zo goed zijn zowel wat attitude, voorbeeldfunctie als opvoedingsvaardigheid betreft.

Wist je er zijn moeders die naar hun kind een verjaardagskaart sturen met een terechtwijzing?

En er zijn ook zoveel moeders die hun kinderen vergeten en de rug toekeren. Net zoals vaders trouwens. Maar dat is een minder taboe.

Wist je dat er moeders zijn die incest plegen, die een symbiotische relatie aangaan met hun kinderen, die hun kinderen blijvend verwonden door ze in hun narcistische leerschool te brengen, of door hen te bedreigen en te bestoken met leugens over hun vader? Moeders die hun kinderen voortdurend eisen stellen, zoals hun vader haten.

We lezen over moeders die er waren om elk pijntje te kussen, overal naartoe te rijden, nooit een voetbalwedstrijd misten, en zelfgemaakte brownies te maken. Moeders die staan wachten aan school met een snack.

We lezen over moeders die ’s avonds laat als hun kind een slechte date had in gesprek waren met hun zoons en dochters. Moeders die als een beste vriend zijn,’ s werelds beste moeders. Zeker, deze moeders bestaan. Maar waar ​​ergens?

Voor degenen onder ons die niet over de moeders beschikken waar op kaarten geschreven wordt, kan de selectie van een kaart een uitdaging zijn. Voor ons lijkt het een provocatie, een trigger, zeker als je hebt gebroken met je moeder.

Moederdag commercial

Bekijk deze video op YouTube.

Ik bedoel, waar zeggen alle kaarten: “Bedankt voor het beste wat je kon doen, zelfs als het niet perfect was?”

Maar voor dochters van narcistische moeders kan Moederdag ronduit geselend aanvoelen.

We weten dat wat we doen (of het kaartje dat we sturen) niet goed genoeg zal zijn en toch, velen van ons volharden om toch aandacht te geven aan onze moeder. Dus als de tulpenknoppen elk jaar hun groene toppen uit het ontdooide vuil gluren, gaan gewonde dochters en zonen elk jaar door de rekken rond Moederdag op zoek naar een kaart die hun moeder zal plezieren zonder de realiteit van hun eigen levenservaring te verraden. Want juist jezelf afvallen bezorgt die moeizaam opgebouwde eigenwaarde weer een nieuwe deuk.

Wat komt er uit als je blijft zoeken naar de meest onschadelijke kaart die je kan vinden voor je narcistische moeder ter gelegenheid van moederdag ? Meestal is dat dan iets in de trand van “Wens je een speciale dag” of “Geniet van jouw Moederdag.’ Volwassen kinderen van narcistische ouders worden daardoor gedwongen kaarten te bekijken over de moeders die ze wensten. Ze worden geconfronteerd met de ontberingen die ze hebben gehad en het misbruik dat ze hebben doorstaan.

HEMA moederdag

Bekijk deze video op YouTube.

Dat verlangen pijnigt hen; een verlangen naar een moeder die ze nooit zullen hebben.

Wij zijn van mening dat liefde, als een vrouw een moeder wordt, aangeboren is. Maar klopt dat?

En voor veel vrouwen is dit het geval. Sommige biologische ontwikkelingen gaan dankzij onze hormonen in de richting van een moederinstinct. En plotseling zijn we verrukt over onze baby’s.

Het geluid van hun geschreeuw trekt aan onze harten. We kijken eindeloos in hun gezichten. En we kunnen hun kleine voeten gewoon niet van ons afhouden. Maar wat als er daar iets mis gaat met de hormonen, en dan spreek ik nog niet van postnatale depressie.

Wat als deze ontwikkeling er genetisch niet is?

Wat als die koppeling tussen zwanger zijn en de emotie van verwachting en moederinstinct er niet is?

Misschien is de moeder een narciste?

Wilde ze het kind aborteren en mocht het niet?

Er was gewoon dat gevoel niet voor dat kind of nog erger ook geen empathie met een ander.

Evenwel geniet onze cultuur van deze geïdealiseerde kaart visies op het moederschap.

Moederdag en moederidealisering gebruikt onze maatschappij om ons alles te laten kopen/verkopen, van luiers tot auto’s tot levensverzekeringen.

De waarheid – in tegenstelling tot wat Pampers of Hema ons wil laten geloven – is dat het moederschap gecompliceerd is.

Liefde is doordrenkt met momenten van haat.

Hoeveel ouders gaan beslissen om het kind te laten huilen als het elke nacht als het 2 jaar sinds zijn geboorte 2 malen huilend wakker kwam? Ik heb grote zekerheid dat in veel gevallen ouders pas ingrijpen als het kind meer dan 30 min huilt, volgens de redenering het kind zal zich wel in slaap huilen.

We raken gefrustreerd, we verliezen onze kalmte en we zijn niet pedagogisch vaardig genoeg om onze kinderen te geven wat ze nodig hebben. We zijn niet perfect.

Er zijn momenten dat we willen verdwijnen, dat we ons afvragen: waarom dacht ik ooit dat dit moederschap/vaderschap een goed idee zou zijn?

Het lieve kind hoeft ook niet geïdealiseerd te worden.

Maar dan komt onze jongen en geeft ons een knuffel, of die zielige, verontschuldigende kleine blik, of erkent dat we inderdaad gelijk hadden toen we zeiden dat het onmogelijk is om je sokken aan te trekken na je schoenen, en ons hart smelt helemaal opnieuw.

“Goed genoeg moederschap” is onvermijdelijk doorspekt met breuken, mislukkingen en – misschien wel het belangrijkst – reparaties. We leren gelukkig bij, over onszelf en over ons kind dankzij reflectie, buikgevoel en studie.

Maar soms zijn deze mislukkingen erger dan de goedaardige breuken in een liefhebbende moeder-kind relatie.

Soms ontwikkelt er iets vreselijk mis in het moederproces.

Sommige moeders kunnen hun kind niet echt liefhebben. moederdag met een narcistische moeder

Ze zijn ooit zelfs zo gekwest geweest en hun genetische aanleg was zodanig dat ze erg narcistisch zijn ingesteld.

De wereld weet niet wat ze hiervan moet denken; het is geen gespreksonderwerp op mama-blogs of op data en praten we er zelfs niet over met onze beste vrienden.

Als je het zelf niet hebt ervaren, is het moeilijk voor te stellen dat sommige vrouwen zo incompetent zijn door hun eigen trauma’s en zo wanhopig om hun eigen leegte te vullen, dat ze hun kinderen niet kunnen zien als unieke individuen die liefde waard zijn.

Moeders met een narcistische persoonlijkheidsstoornis zien hun kinderen als een verlengstuk van zichzelf; een object om afgewezen of ongewenste aspecten van jezelf, een concurrent en een bron van afgunst op te projecteren.

Narcistische moeders leven in hun eigen realiteit gebouwd rond een visie van zichzelf als “goed” en waardig voor eindeloze aandacht en aanbidding.

Ze zullen doen wat nodig is om dit zelfbeeld te behouden, schijnbaar zich niet bewust van het wrak dat ze in hun kielzog achtergelaten.

Een echte narcist heeft niet de vaardigheid om relaties te vormen – althans niet op de manier zoals de meeste mensen over ons denken. Een narcistische moeder kan alleen andere mensen, inclusief haar eigen

kinderen, zien als objecten die haar eigen behoeften frustreren of verwerkelijken. Narcistische moeders denken en voelen compleet anders dan de meeste moeders.

Ze zijn zich ook van geen kwaad bewust. In tegendeel het is voor narcistische moeders vrij gangbaar wat er gebeurt want het is het kind dat de oorzaak is als er iets misloopt volgens hen. Of het is de vader die de oorzaak is van alle ellende dat het kind meemaakt. Voor niets nemen die moeders hun verantwoordelijkheid op.

Wat zegt de psychologie over de moeder – kind band en hoe die wordt opgebouwd?

Psychoanalyticus en kinderarts D.W. Winicott zei:

“De moeder staart naar de baby in haar armen en de baby staart naar het gezicht van zijn moeder en vindt zichzelf daarin … op voorwaarde dat de moeder echt naar het unieke, kleine, hulpeloze wezen kijkt en niet haar eigen verwachtingen, angsten, en plannen voor het kind.

In dat geval zou het kind zichzelf niet in het gezicht van zijn moeder vinden, maar eerder de eigen projecties van de moeder. Dit kind zou zonder een spiegel blijven en zou voor de rest van zijn leven tevergeefs naar deze spiegel zoeken. ‘

Je kunt bedenken wat een invloed het op het kind heeft als de moeder vol afschuw haar kleine kind aankijkt.

Kunnen en mogen denken over trauma bij jonge kinderen.

Soms wordt beweerd dat baby’s en peuters “geen trauma overhouden” aan vreselijke gebeurtenissen waarvan ze getuige zijn, bijvoorbeeld: een bloedbad in hun vertrouwde kinderdag verblijf, met eventuele steekwonden en ziekhuisopname(‘s) tot gevolg.

Men stelt dan “dat het kind te jong is om het zich te herinneren”. Dat was te lezen in verschillende kranten in Vlaanderen, anno 2013, naar aanleiding van een dergelijk incident in een kinderdagverblijf in Dendermonde. We zouden het maar al te graag geloven. Het kan bovendien ook nog een kern van waarheid bevatten, althans wanneer de omstandigheden na dergelijk gebeuren herstel mogelijk maken.

Dat wil zeggen wanneer er voldoende goede opvang is voor zowel de gekwetste kinderen als hun geschokte ouders, en wanneer er voldoende ruimte blijft om dat trauma een plaats te geven in het levensverhaal van het kind en zijn omgeving.

Wanneer veilige, competente en vertrouwde zorgfiguren beschikbaar zijn, verloopt herstel vlotter en is het mogelijk dat de gevolgen van dergelijke trauma beperkt blijven. Maar als dat niet zo is, door een afwezige moeder ten gevolge van armoede, persoonlijkheidsstoornis, medicatie of middelen misbruik?

Redenen waarom we moeilijk kunnen en durven denken dat ook reeds jonge kinderen gekwetst en zelfs getraumatiseerd kunnen worden :

Hoe kijken we naar kinderen?

Het heeft te maken met hoe we naar kinderen kijken, en hoe we over trauma denken. De manier hoe we naar kinderen kijken is de voornaamste reden wellicht dat we onze kinderen bij voorkeur gezond en gaaf willen denken, dromen en voorstellen. We zien jonge kinderen als intact, onschuldig. Precies omdat goede zorg zo cruciaal is voor de ontwikkeling van een jong kind, is het haast een ondraaglijke gedachte dat intrusieve, schokkende en traumatische ervaringen zich op zo jonge leeftijd kunnen voordoen, en dat het kind er ernstige kwetsuren aan kan overhouden.

Het vergt een ‘reset’ in de geest van een gezonde, zorgzame volwassenen om zich te kunnen voorstellen dat heel wat jonge kinderen reeds veel te vroeg blootgesteld worden aan overmatige stress, een gebeuren met levenslange gevolgen.

Nochtans is het voor kinderen met kwetsende ervaringen in hun voorgeschiedenis van groot belang dat volwassen zorgfiguren hun beeld van het onschuldige en ongeschonden kind kunnen bijstellen en                kunnen openstaan voor tekenen van kwetsuur. Deze kinderen hebben immers hulpverleners, leerkrachten, artsen en vooral ouders nodig die hun signalen van kwetsuur en gekwetste ontwikkeling opvangen          en die bereid zijn de moeizame weg naar een zo evenwichtig mogelijk leven te gaan.

Deze nood wordt zeker niet altijd (h)erkend. Kinderen die vroeger trauma’s meemaakten en hiermee alleen bleven, kunnen soms later in het leven terugkijken op hun nood aan adequate hulp en op de                    afwezigheid daarvan.

Hoe denken we over trauma?

Waarom we kinderen met probleemgedrag niet altijd meteen aan de verwerking van kwetsuren denken. Bij het woord ‘trauma’ denken we allereerst aan bijvoorbeeld een tsunami of een brand waarbij het              kind zijn thuis en zijn omgeving verloor, aan een rampzalig auto-ongeluk met groot verlies van mogelijkheden of zorgfiguren tot gevolg, aan een gewelddadige aanranding op straat, enzovoort.

Trauma gaat over gebeurtenissen die groots en overwacht ingrijpen in het dagelijks leven, over ervaringen waarop men zich onmogelijk kan voorbereiden. Het gaat om gebeurtenissen die zo ingrijpend zijn            dat het pasychisch apparaat ze niet kan verwerken zoals het dat met andere ervaringen wel kan. Iemands leven en psychisch functioneren wordt door trauma’s volledig overhoopgehaald.

We spreken van trauma van het type I wanneer iemand met een eenmalig incident wordt geconfronteerd (een auto-ongeval, een tsunami). Trauma van het type II betreft incidenten die zich herhalen, zoals              herhaaldelijk seksueel misbruik. Er wordt in de literatuur een derde type trauma beschreven, dat ‘complex trauma’ wordt genoemd, maar waarbij we niet in de eerste plaats aan het begrip ‘trauma’ denken.

Het betreft de aaneenschakeling van intrusieve en/of discontinue ervaringen binnen de eigen zorgcontext. Precies omwille van dit laatste aspect onderscheidt complex trauma zich van beide andere types van        trauma.

Overhoop halen van de realiteit van het kind

Als volwassene kunnen we ons min of meer een voorstelling maken van hoe een traumatische gebeurtenis van type I of II het leven en het persoonlijke functioneren overhoop zet. Wat van een dergelijke ingrijpende, harde en overspoelende traumatische ervaring overblijft, is een herinnering aan wat er gebeurd is.

De ervaring brandt zich in het geheugen als een film die met alle details opgeslagen wordt en die, om verwerkt te kunnen worden, steeds opnieuw herhaald en voorgesteld wordt in dromen en in verhalen: het trauma dient herbeleefd en verteld te worden om het een plaats te kunen geven.

De traumatische gebeurtenis dient deel te worden van of ingeschreven te geraken in het eigen levensverhaal dat men doorheen het leven vertelt, opschrijft en gaandeweg herdenkt en herschrijft.

Wat iemand na een traumatische ervaring nodig heeft om het gebeurde een plaats te geven, is precies het kunnen delen van die ervaring. Er is dan een grote nood aan mensen die willen luisteren, die het niet beu worden om stees opnieuw te luisteren en die ook aanwezig blijven op de momenten dat je niet kunt/wilt vertellen. Het aanhoren van een traumaverhaal is vaak erg aangrijpend.

Wil het je het kwijt of kapsel je het levensverhaal van jezelf in?

Als volwassen kunnen we ons min of meer voorstellen hoe men tijdens de verwerking in belangrijke mate kan (her)aanknopen bij de sterktes en de veerkrachtige elementen in het psychisch functioneren van voordien. Sommigen doen in moeilijke omstandigheden graag hun verhaal aan anderen, sommigen nemen eerder de zorg voor anderen op, en nog anderen reageren door hard te werken of te sporten of liever wat tijd alleen door te brengen. De een wil het graag kwijt, de ander kapselt het in.

Kinderen met een behoorlijke allereerste ontwikkeling.

Bij kinderen van wie de allereerste ontwikkeling behoorlijk goed verliep, zet een dergelijke trauma met grote impact niet alleen het persoonlijke functioneren overhoop, vaak wordt de globale ontwikkeling mee bedreigd.

De ontwikkeling die tot dan toe goed verliep, komt zodanig onder druk dat de kans op ontwikkelingsstilstand of -scheefgroei groter wordt. Er kunnen diverse klachten en symptomen ontstaan die te beschouwen zijn als posttraumatische stressklachten.

Deze symptomen kunnen zich op allerlei vlakken situeren en van invloed zijn op het leren, op de sociaal-emotionele ontwikkeling, en op het gedrag. Die klachten kunnen zeer verscheiden zijn: het ene kind wordt zeer geïrriteerd en moeilijk in het gedrag; het andere kind past zich op eerste gezicht aan, maar wordt geleidelijk heel teruggetrokken en onbereikbaar.

Kinderen met amper goede kansen voor een constructieve ontwikkeling.

Maar wat gebeurt er wanneer het kind amper goede kansen heeft gehad om de bouwstenen te leggen voor een constructieve ontwikkeling, en bovendien te jong is om zich voorstellingen of herinneringen aan (kwetsende) ervaringen te kunnen opbouwen? Zoals in een situatie van opvoeding door narcistische ouders.

Deze kinderen ontwikkelen een hechtingsproblematiek ten gevolge van de ongeïnteresseerde zorg die ze ontvangen van de narcistische ouder.  Eens dat je deze problematiek begrijjpt is het best mogelijk aan je verdere emotionele groei te werken.

Toch zijn kinderen zijn vastbesloten om de liefde en goedkeuring van hun moeder te zoeken.

Ze geven die moeders een nieuwe gelegenheid, die ze wellicht niet verdienen. Anderen zullen terecht om groei in hun leven mogelijk te maken gebroken hebben met hun narcistische ouder.

Wanneer kinderen de onvoorwaardelijke liefde niet ontvangen, geloven ze dat het is omdat ze niet geliefd zijn, niet goed genoeg, anders zijn dan andere kinderen.

Het is veiliger om te leven in een wereld waarin je slecht bent dan om te leven in een wereld waar de persoon die geacht wordt lief te hebben, te verzorgen en te beschermen, dat niet kan.

Als een kind zich dat zou kunnen realiseren is het al een hele stap verder.

Gelukkig is er pleegzorg waar die mogelijkheid wordt aangeboden.

Kinderen kunnen soms een jaar in speltherapie om hun positie te bepalen in de verschillende relaties, hun eigenwaarde te leren kennen dankzij liefdevolle relaties, en zelf niet bedreigende relaties aangaan.

Dankzij die relaties kan de schade aan hun ontwikkeling zich herstellen.

Doch als een kind blijft denken dat ze het probleem zijn, kunnen ze blijven aan zichzelf werken of zichzelf de grond in boren om zichzelf te veranderen. Misschien zal er dan uiteindelijk iemand zijn die van hen houdt.

Bloed uit een steen persen.

Kinderen werken onvermoeibaar op zoek naar de affectie en goedkeuring van hun narcistische moeder, maar dit is hetzelfde als proberen bloed uit een steen te persen.

Soms is er een ander moederfiguur die de onbekwaamheid van de ouder compenseert, maar in veel gevallen mist het kind ook een ‘normale’ vader, want die is dan ofwel de afwezige vader of de handlanger van de narcistische moeder.

De pijn om door een narcistische moeder opgevoed te worden is als de dood door duizend stukjes papier.

Het kan moeilijk zijn om een ervaring aan te wijzen om de schade aan te tonen die ontstaat door chronische afwijzing, kritiek, instabiliteit, onvoorspelbaarheid, a-structurele en onbeantwoorde liefde.

De diepe deprivatie om opgevoed te worden door een moeder die niet liefheeft, laat een snee in je psyche achter die we een leven kunnen proberen te herstellen.

Genezing van een narcistische moeder is een proces van rouw, acceptatie en herstel.

Rouw om de moeder die je nooit hebt gehad en de jeugd die je was ontnomen.moederdag met een narcistische moeder

Aanvaarden dat de moeder waar je naar verlangt, verdient en droomt, een moeder is die de jouwe nooit kan zijn. Niet omdat je niet geliefd bent, maar omdat ze niet capaciteit heeft om lief te hebben.

Dit was waar lang voordat je werd geboren en er was niets dat je had kunnen doen om het te veranderen.

Ik troost me met de gedachte dat die Moeder in de Hemel me wel de liefde heeft als ik me er in gebed naar richt. Dan voel ik me niet als een object die de wensen moet vervullen maar ontvang ik genade en liefde. Voor jou kan dan een andere activiteit zijn, maar ik geloof sterk dat je een spirituele bron kunt vinden die je innerlijke rust zal bezorgen en een weten doen ontstaan dat je geliefd bent op deze wereld en nodig.

Natuurlijk is er in zo’n opvoeding veel misgelopen ter compensatie van het ontbreken van die liefde.

Er was ook veel agressie als laatste poging om de moeder toch te overtuigen rekening te houden met het kind.

Maar de gemakkelijkheidsoplossing die dan aangereikt wordt door de medische wereld is dan dikwijls het kind als autistisch, hoge graad van ADHD enz. te geven zodat ze het al heel vroeg psychotica kunnen aanreiken, in de hoop dat het kind zich zal aanpassen.

Je eigen geschiedenis ontdekken vanuit het perspectief van genezing.

Later als je het geluk, de bof of het fortuin hebt, doordat je anderen met soortgelijke ervaringen hebt ontmoet, kun je per toeval beseffen wat jouw geschiedenis was, als die geschiedenis al niet vervalst was.

Door dit proces van rouwen en accepteren, kun je gaan repareren door jezelf (zelfhulp) door verbinding (gemeenschap of groepstherapie) door therapie – niet je relatie met je moeder – maar je relatie met jezelf.

Je kunt de moeder worden die je nooit hebt gehad, zowel voor jezelf als, als je een moeder bent, voor je eigen kinderen.

Je kunt jezelf benaderen met het begrip, mededogen, koestering en liefde die je moeder niet kon geven. En je grenzen ontdekken, beveiligen en garanderen.

Als je herkent dat je op dit moment niet gebroken bent en liefde waard bent, gebeurt er iets magisch.

Schaamte verdwijnt.

De lelijkheid die je gelooft, verdwijnt.

Je bent niet langer hulpeloos.

Je bent capabel om vooruit te gaan.

Als je de dochter of zoon bent van een narcistische moeder, ben je niet de enige.

Je bent niet gek.

Jij bent niet slecht.

Gij bent niet gebroken.

Genezing is mogelijk.

Je verdient het om bemind te worden en in staat om lief te hebben.

Jij bent niet je moeder.

Kennis, verbondenheid en vaardigheden ontwikkelen.

Daarom is het belangrijk dat je je verdiept in wat onvoorwaardelijke liefdevolle relaties zijn en dat je in vriendschap met andere leer je emotionele intelligentie ontwikkelen.

Ook door spiritualiteit, meditatie en verbondenheid met andere gekwetsten kun je persoonlijk groeien om echte liefde te geven aan hen die het waard zijn.

Om jezelf te worden in een wereld die je constant probeert te maken wat je niet bent is echter een grote verwezenlijking.

Als Moederdag je verdriet brengt, focus dan op je eigen moederschap en hoe je eraan hebt gewerkt om op een andere wijze ouder te zijn dan door je familie werd aangereikt, waardoor je in de komende generaties een grote verandering teweeg hebt gebracht.

De tekorten en kwetsuren van kinderen zien en verhelpen.

Helaas zullen er nog kinderen ondertussen kaartjes en geschenkjes maken met een tegengestelde boodschap dan deze hoe ze zich voelen. Zo’n kinderen zijn banger voor hun eigen moeder, dan voor een onweer.

Als ze geen persoon ontmoeten met ervaring zoals jij hebt bestaat de mogelijkheid op een trauma voor het leven.

Complexe materie voor de hulpverlening.moederdag en narcistische moeder

Het is een complexe materie want zoals je weet is de narcistische moeder charmant, verleidelijk, engelachtig in haar imago. Zoals ze in de werkelijkheid, thuis, zonder pottenkijkers leugenachtig en manipulatief is.

Ze beschadigen de levens van bijna iedereen die ze ontmoeten.

Het gouden kind is zelfs de dekmantel voor het zondebok kind, en is gedoemd bijna om die opvoedingsmethode verder te zetten.

Geen schuldgevoelens bijbrengen aan kinderen ook niet op Moederdag.

Dus als je grote vermoedens hebt dat je werd opgevoed door een narcistische moeder stop met schuldgevoelens te hebben. Weet dat inzicht in de narcistische problematiek een aardverschuiving teweeg kan brengen in je bewustzijn. Die transformatie kan het fundament vormen van een nieuwe identiteit en wereldbeeld.

Evenwel vergt dat jouw energie en tijd, dat is hard werken geblazen. Het is niet omdat je één aha-moment hebt dat de kennis is ingezonken is, zodanig dat je anders op situaties reageert. Het is een proces van vallen en opnieuw opstaan.

Weet dat er geen schaarste is aan moeders.

Er is een grote leugen dat je maar één moeder zou hebben.

In werkelijkheid staan er vrouwen en mannen klaar voor jou die je oprecht willen aanmoedigen de eigenwaarde te ontdekken die in jezelf besloten ligt en ontsloten kan worden als je het nodige werk doet.

Uit het isolement en de afhankelijkheid treden.

Ik weet je werd geïndoctrineerd dat je nooit goed genoeg was, hoe hard je ook werkte. Het voelt alsof je niet voldaan bent met jezelf. Daarom is een belangrijk eerste stap dat je je niet afsluit voor alles en iedereen.

De narcistische moeders zijn niet aan hun uiterlijk te herkennen, het ligt goed verborgen onder een prima functioneren persoon. Ze spelen een subtiel, psychologisch spelletje die op de lange termijn echt dodelijk kan zijn voor jouw psyche en ziel.

Complexe traumatische stress symptoom.

Het is best mogelijk dat je doordat wat je als kind hebt meegemaakt dat je lijdt aan complexe post traumatische stress.

Ben je soms in een eigen droomwereld terecht gekomen waar je gedeeltelijke narcistische karaktertrekken hebt beginnen laten zien en voel je schaamte daardoor.

Hoe dikwijls doe je aan zelfreflectie?

Twijfel je wel of jij niet de narciste bent?

Had je een karaktertrek dat je dacht dat je krachtiger in het leven staat dan wat daadwerkelijk het geval is?

Ontwikkelde zich bij jou een sadistische eigenschap om macht of controle uit te oefenen op anderen of op dieren?

Heb je anderen misbruikt op dezelfde manier zoals jij misbruikt werd door macht, controle van je ouders?

Imiteer je het narcisme van je moeder in je relaties tot je eigen kinderen? En was je zelf een misbruiker?

Heb je situaties zo gemanipuleerd dat anderen in de moeilijkheden geraken?

Als je deze vragen bevestigt dan heb je waarschijnlijk wel narcistische vlooien aan je geest plakken, maar het is nog niet te laat om daar aan te werken en je ervan te ontdoen.

Wellicht bevind je je nu en dan in een triangulatie waardoor je soms handlanger redder van de narcist en andere momenten de zondebok bent.

Aangezien je deze blog tot hier hebt gelezen is er weinig kans dat je full-out narcist bent, want anders had je niet tot die zelfreflectie gekomen.

Zelfs iemand met weinig narcistische kenmerken is niet tot deze zelfreflectie in staat.

Creativiteit met relaties, de natuur en kennis.

Maar wat zeker helend is, dat je relaties begint met mensen die je eigenwaarde bekrachtigen. Wellicht kan therapie en verdere studie van zelfhulptechnieken je in je emotionele groei helpen.

Kortom had je geen narcistische moeder gehad dan was je nooit zo’n diepgaand onderzoek naar de psyche en relaties gedaan.

Kun je die moederwond genezen, dan wacht jou een groot geluk. Ook op Moederdag.

Ik ben benieuwd hoe je Moederdag gaat vieren en wat het met je doet. Laat het me weten via de commentaren of via de chat op Facebook.

Johan Persyn

Ps : Dit is een opiniestuk en bevat de ervaringen van één persoon met narcisten in hun leven. Deze informatie is niet bedoeld als vervanging van een professionele psychiatrische diagnose en dient niet te worden opgevat als medisch advies.

Aanverwante teksten

NOAH PRANKED zijn MOEDERdag – #GEINIG

Bekijk deze video op YouTube.

 

Het sprekende hart Een schatkist vol wijsheid

Radical Acceptance Embracing Your Life with the Heart of a Buddha

Verlamd van angst herstellen na seksueel misbruik

Jouw gouden toekomst een schatkist vol ervaring

Het Miskende Kind In Onszelf invloeden van de kindertijd op het latere leven

1001 antwoorden op stress en burn-out

Fit For Life – Het Anti Stress-Plan

Fit For Life – Yoga voor Beginners

Emotional Thinking test

Mentaal kapitaal versterk je mentale veerkracht en vermijd burn-out

Narcistische moeder gedragspatroon

Zet kinderen op de eerste plaats tegenover een narcistische ouder. Deel 37 in transformatie van narcistisch misbruik.

Voorbeelden van narcistisch moeder-gedrag.

Niet meer op bezoek bij mijn narcistische moeder.

Advertenties

3 gedachten over “Waar zijn de Moederdag-kaarten voor moeders die niet van hun kinderen kunnen houden?

  1. Beste meneer Persyn. U heeft gelijk wat betreft dat Moederdag niet voor iedereen een leuke dag is. In mijn volgende post wou ik het daar ook over hebben. Zowel voor moeders als voor kinderen kan het een dag zijn die liefst zo snel mogelijk achter de rug moet zijn. Een dag vol van pijnlijke herinneringen of van eenzaamheid.
    Groetjes

  2. Dank je wel voor jouw reactie. Je naam zustersvoorzusters doet me echter denken dat we op zo’n dag elkaar kunnen be -moe-digen. , we kunnen een moeder en vader voor onszelf en elkaar zijn en op die manier een pijnlijke herinnering transformeren tot licht voor elkaar zijn. Groetjes Johan

Bedankt, zoals altijd om aardig en creatief te zijn in uw reactie.